Witold Lipiński – Miękkie lądowanie

Zapraszamy na otwarcie wystawy Miękkie lądowanie, 22 lutego (piątek) o godz. 18 w siedzibie Muzeum Współczesnego Wrocław przy pl. Strzegomskim 2A.

Architekt Witold Lipiński – autor schroniska na Śnieżce i domu igloo we Wrocławiu – większości ze swoich koncepcji nie zrealizował. W pracy doktorskiej z 1978 opublikował autorskie wizje architektoniczne pod hasłem Powłokowe formy sklepione. Znajdziemy tu projekty domów i budynków użyteczności publicznej, które cechują miękkie linie żelbetowych dachów. To zaledwie szkice, które pozostawiają wiele niedopowiedzeń, ale są bardzo sugestywne i spójne ideowo. Z tych szkiców powstały cyfrowe modele, które zostały wydrukowane w formie makiet i fotomontaży ukazujących dzieła Lipińskiego w kontekście.

Kontekst to słowo kluczowe dla wystawy. Tłem na rysunkach Lipińskiego zawsze jest natura, a topografia stanowi  integralną część jego koncepcji przestrzennych. Często jednak nie ma informacji na temat konkretnego położenia budynku, ani jego sąsiedztwa. Dlatego na wystawie przedstawiono jego obiekty w nierealnych lokalizacjach. Z jednej strony w przaśnym polskim krajobrazie podmiejskim, gdzie uderza kontrast między jego nowatorskimi strukturami a tradycyjnym otoczeniem – tu domy zaprojektowane w latach 60. XX w. wciąż wyglądają jak lądujące UFO. Z drugiej strony jego obiekty można wyobrazić sobie w topowych lokalizacjach w różnych miejscach świata.

Witold Lipiński jest jednym z najistotniejszych architektów Wrocławia. Obok Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak (której poświęciliśmy poprzednią wystawę) oraz Krystyny i Mariana Barskich był autorem odważnych i  nowatorskich rozwiązań przestrzennych. Jego formy powłokowe miały na celu nie tylko uzyskanie określonego wyrazu formalnego, ale przede wszystkim miały posłużyć testowaniu nowych konstrukcji oraz niewątpliwe wpływały na elastyczność i otwartość przestrzeni wewnętrznej. Lipiński próbował twórczo wykorzystać paradygmat prefabrykacji, projektując z powtarzalnych elementów wielobocznych i trójkątnych.

Celem wystawy jest ukazanie uniwersalności rozwiązań Lipińskiego i związku jego architektury z krajobrazem. Tu widoczna jest dwoistość w jego projektach: choć wyglądają jakby wylądowały, są zintegrowane z terenem.